Hier ontvouwt het leven zich in stille kringen.
Er gebeurt niets bijzonders, maar alles is buitengewoon.
Elke dag begint en eindigt in het ritme van de aarde.
Het eerste werk is niet zaaien noch oogsten, maar luisteren.
In dat luisteren verzacht het ego als compost die terugkeert naar de aarde.
Zo transformeert ook onze trots, haast en ideeën.
We brengen ze terug naar de aarde, vertrouwend dat het leven ze zal veranderen in iets vruchtbaars.
Dicht bij de grond wonen leert nederigheid.
Natuurlijke landbouw is geen techniek, het is een manier van zijn.
Als de bodem geagiteerd is, weerspiegelt dat de angst van de boer.
Als de boer rust heeft, groeien zelfs de wilde kruiden in harmonie.
Dit is de echte oogst
niet wat we cultiveren maar wat in ons groeit.
Vrij naar Kuthluhan Ozdemir

